« لواقح » جمع لاقح به معنى بارور كننده است ، و در اين جا اشاره به بادهائى است كه قطعات ابر را بهم پيوند مىدهد و آنها را آمادهء باران مىسازد . گرچه بعضى از دانشمندان معاصر خواسته‌اند اين آيه را اشاره به تلقيح گياهان به وسيلهء بادها و گردافشانى بگيرند ، و از اين راه به يكى از مسائل علمى كه در عصر نزول قرآن مورد توجه جوامع بشرى نبود تفسير كنند ، و از دلايل اعجاز علمى قرآن بشمارند ، ولى در عين قبول اين واقعيت كه وزش بادها اثر عميقى در جابه‌جا كردن گرده‌هاى نطفهء نر و بارورساختن گياهان دارند ، نمىتوان آيهء فوق را اشاره به آن دانست . چرا كه بعد از اين كلمه بلافاصله ، نازل شدن باران از آسمان آن هم با فاء تفريع آمده است كه نشان مىدهد تلقيح كردن بادها مقدمه‌اى براى نزول باران است . به هر حال تعبير فوق از زيباترين تعبيراتى است در مورد ابرها و تولد باران از آنها ، ممكن است گفته شود ، ابرها را به مادران و پدرانى تشبيه كرده كه به كمك بادها آميزش مىكنند ، باردار مىشوند و فرزندان خود ، دانه‌هاى باران را به زمين مىنهند . شما توانايى حفظ و ذخيره كردن اين آب‌ها را نداريد ، ممكن است اشاره به ذخيره كردن آب باران قبل از نزولش باشد ، يعنى شما نمىتوانيد اين ابرها كه منابع اصلى بارانند در اختيار بگيريد ، و نيز ممكن است اشاره به ذخيره كردن باران بعد از نزولش باشد ، يعنى شما نمىتوانيد حتى بعد از نزول باران ، آن را به مقدار زياد گردآورى و حفظ كنيد ، اين خداست كه از طريق منجمد ساختن آنها در قلّه كوهها به صورت يخ و برف ، و يا فرستادن آنها به اعماق زمين كه بعداً به صورت چشمه‌ها وكاريزها و چاهها ظاهر مىشوند ، آنها را گردآورى و ذخيره مىكند . وَ مِنْ آياتِهِ انْ يُرْسِلَ الرِّياحَ مُبَشِّراتٍ وَلِيُذِيقَكُمْ مِنْ رَحْمَتِهِ وَ لِتَجْرِىَ